فاشیسم قومی بیدار می شود!

ارتجاع پان اسلامیستی در 31 سال گذشته جامعه و ملت ما را با حربه دین شقه شقه کرده و کشور را به پرتگاه سقوط نزدیک کرده است. در شرایطی که مردم ایران زیر بار سرکوب، استبداد، بیکاری و فقر در حکومت دینی، جان شان به لب رسیده است، همزاد ارتجاع مذهبی، ارتجاع قومی زیرکانه پا بمیدان گذاشته و کوشش می کند تا همبستگی ملی ایرانیان در برابر دیکتاتوری اسلامی را خدشه دار کند.

آنها که سیاست های حکومتگران ایران را دنبال می کنند، بخوبی آگاهند که سالیان درازی ست که گروهی سیاست دامنه زدن به درگیری های قومی را پیش گرفته اند تا روند ایجاد اراده واحد ملی - دمکراتیک در برابر جمهوری اسلامی را ناممکن سازند.

مرتجعینی که زیر نام هواداران تیم های فوتبال به ایجاد شکاف میان اقوام ایرانی دامن می زنند، اقشار و لایه های عقب مانده، و از جنس همان تفاله هائی در جامعه هستند که حزب الله و بسیج و سپاه را تشکیل دادند و فجایع سه دهه گذشته را مرتکب شده اند.

کسانی که در استادیوم های ورزشی علیه اقوام آذری، فارس و ایرانیان مهاجرتبار شعار می دهند، آگاهانه یا ناآگانه در راه ایجاد شکاف در جامعه ایران گام گذاشته اند، تا جنبش آزادیخواهانه و ملی دمکراتیک ملت ایران را بانحراف بکشانند.

برای مقابله با جنبش های فاشیستی قومی – نژادی باید جنبش های سیاسی اجتماعی دانشجویان، زنان و کارگران و ملت ایران را نسبت به ظهور ارتجاع وفاشیسم قومی – نژادی هوشیار کرد.هر قدر حضور سازمان های سیاسی اجنماعی مدرن شهروندی در جامعه قدرتمندتر گردد، دامنه امکان ترکتاری ارتجاع قومی محدودتر می شود.

فاشیسم دینی، قومی،نژادی در چامعه ای سربلند می کنند که جنبش های سیاسی اجتماعی حضور فعال ندارند و در ایران امروز جنبش زنان، جنبش دانشجویان و جنبش کارگران سنگرهای شکست ناپذیر مبارزه علیه ارتجاع و فاشیسم در هر جهره ای هست

اقبال اقبالی

01.08.2010

برگرفته از : ایرانگلوبال

ارسال نظر

سالهاست که امریکا، فرانسه، انگلیس و ... از صدقه سیاستهای پان اسلامیستی و ماجراجویانه رژیم اسلامی، همسایه های دیوار به دیوار کشور ما شده اند و به اعتبار حضور آنها، شیخ های حاشیه آبهای خلیج فارس هم ساز گزافه گوئی های تجاوزطلبانه علیه منافع ملت ایران را سر داه اند.

حکومت اسلامی که با شعار جهانی شدن پا بمیدان گذاشت، در گام نخست، استقرار نظام اسلامی در ایران، متحمل شکست تاریخی و استراتژیک گردید و ملت ایران در خیزش بزرگ خود، جمهوری ایرانی را در برابر جمهوری اسلامی قرار دادند. واقعیت اینست که جمهوری اسلامی از منظر سیاسی، دینی، فرهنگی و اخلاقی سقوط کامل کرده است.

حکومت اکنون بر دو پایه ارگان های سرکوب وغارت سرمایه ملت ایران تعادل خود را حفظ کرده است و در جستجوی راه هائی برای پیشگیری از آرایش مبارزاتی جنبش ملی در مقابل کل نظام می باشد. یکی از راههای دور زدن تضادهای داخلی، راه اندازی جنگ خارجی و پیشمرگ اعراب فلسطینی و لبنانی شدن و پیگیری سیاست های ماجراجویانه در منظقه می باشد.

گرچه سران حکومت اسلامی از شعارهای تند و تیز و توخالی زمان خمینی عقب نشینی کرده اند ولی هنوز مبانی اندیشه های تسلط گرایانه و توسعه طلبانه اسلام سیاسی، موتور ایجاد تشنج و درگیری در منطقه می باشد و امکان شعله ور شدن درگیری های منطقه ای را نامحتمل نمی سازد.

آنچه که موجبات نگرانی ملت ایران و جامعه جهانی را فراهم ساخته است، همانا کوشش حکومت اسلامی برای دستیابی به اهرم هائی برای تداوم تحمیل حکومت قرون وسطائی به ملت ایران، صدور آن به دیگر کشورها و تبدیل کشور ما به پایگاه و ستاد تروریسم اسلامی در جهان است.

حکومت قرون وسطائی جمهوری اسلامی بلحاظ سیاسی، دینی و فرهنگی جاذبه و گیرائی برای اکثریت جامعه ایران و جامعه جهانی ندارد و از همینرو همواره به اهرم های تحمیق و تحمیل خود در عرصه داخلی و جهانی رو آورده است. تا زمانی که رژیم ماهیتا تجاوزکار کنونی در قدرت است، هرگز امکان جنگ داخلی و منطقه ای منتفی نخواهد شد.

حضور رژیم پان اسلامیست در منطقه استراتژیک خاورمیانه (کانون رقابت های قدرت های جهانی)، نقش مخرب و ویرانگر در سرنوشت مردم ایران و منطقه داشته است و خود عامل بازتولید تشنج، جنگ و درگیری های ملی و منطقه ای است.

جمهوری پان اسلامیستی برهبری خمینی – خامنه ای در سه دهه گذشته ضربات جبران ناپذیری بر جامعه، تاریخ و فرهنگ ایران وارد ساخته است. پس از اینکه ماهیت آزادی و ایرانی ستیز حکومت برای مردم آشکار شد، در یکسال گذشته ایرانیان به جهان نشان دادند که هیچ پیوندی با فرهنگ و منش فسیل های عصر شترچرانی ندارند.

مدافعان جمهوری اسلامی بدلیل منفوریت اسلام سیاسی، کوشش می کنند تا بتدریج زیر پرچم دروغین ایراندوستی و ملی گرائی بخزند و در همسوئی کلامی با جنبش ملی، از ایراندوستی ملت برای اهداف پان اسلامیستی استفاده کرده و جنبش ملی را نیز از مضمون ایراندوستانه، آزادیخوانه، سکولار و مردمی اش تهی سازند.

پان اسلامیسم در ایران، نه تنها ربطی به منافع ملی، تاریخی و فرهنگی ایران ندارد، بلکه بعنوان یک گرایش تاریخی ضد ایرانی در جامعه، در خدمت نفی زبان، فرهنگ و تاریخ ایران قرار گرفته است. سیاست حاکمان امروز، تداوم تاریخی سیاست های تجاوزکارانه بیابانگردان مغول از شمال و اعراب از جنوب به ایران است.

ما در آستانه قرن 21 هم هنوز شاهد روحیات خصمانه و تجاوزکارانه علیه ایران و ایرانی هستیم که در سیمای کریه پان اسلامیست ها، پان عربیست ها و پان ترکیست ها مشاهده می شود. وقتی ما به کردستانی می نگریم که عمرش بدرازای تاریخ می رسد، چون آینه ای نقش سه گرایش تاریخا تجاوزکارانه پان عربیسم، پان ترکیسم و پان اسلامیسم را به واضح ترین شکل در آنجا مشاهده می کنیم.

ما در دورانی بسر می بریم که سیاست های چند دهه آتی در ایران و منطقه را رقم می خورد و پیروزی و یا شکست جنبش ملی دمکراتیک در ایران می تواند نقش تعیین کننده در سرنوشت آزادی، صلح و دمکراسی در منطقه ایفاء کند.

اینروزها گمانه زنی هائی مبنی حمله نظامی به ایران از سوی برخی از کارشناسان سیاسی مطرح شده است که بحث حول سیاست اصولی نسبت به جنگ و کار آگاهگرانه در جامعه اهمیت ویژه ای می یابد.

ملت ایران هیچ منافعی در جنگ و دشمنی با دیگر کشورها نداشته و ندارد و اگر جنگی رخ دهد جنگی میان مدافعان حکومت اسلامی و دیگران است که بهترین گزینش سیاسی، نفی جنگ و جنگ طلبی و جلوگیری از رفتن جوانان و ایراندوستان در قتلگاهی ست که جمهوری اسلامی برایشان آماده کرده است.

مدافعان جمهوری اسلامی در 30 سال گذشته بکرات در عمل نشان داده اند که ایران و ملت ایران تنها ابزاری در خدمت اهداف پان اسلامیستی شان است و بس!

تجربه جنگ با عراق که نتیجه تحریکات خمینی مبنی بر تعویض رژیم پان عربیستی عراق با حکومت پان اسلامیستی بود، شعله های جنگ 8 ساله را برافروخت و کشور ما را نیم قرن بعقب راند، بیش از یک میلیون انسان از دو ملت ایران و عراق در آتش جنگ سوختند و جلاد جماران هم نتوانست "پرچم اسلام را در قدس باهتزاز درآورد".

آزادی و سربلندی کشور و ملت تاریخی ایران، هدف اصلی نیروی جنبش ملی می باشد و تفاوت جنبش آزادیخواهانه ملی با جنبش های ارتجاعی در اهداف آنهاست که یکی منافع ملی ایرانیان و آزادگی و خوشبختی شهروند ایرانی را جستجو می کند و دیگری از منظر اسلام و منافع اسلام (و نه ایران)، و تسلط دین و فرهنگ عرب بر جهان، مواضع سیاسی خود را تبین و تعقیب می کند.

در صورتی که جنگی رخ دهد، ملت ایران نمی تواند گوشت جلو توپ حکومت اسلامی شود و خود پایه های استبداد و بیدادگری در ایران را تحکیم کند. دشمنی هارتر و کینه جوتر از حکومت اسلامی در جهان امروز در مقابل ملت ایران قرار ندارد و از همینرو ما باید نخست با دشمنی که در خط مقدم جبهه ایستاده است تصفیه حساب کنیم و سپس دفاع از ایرانی آزاد و دمکراتیک برای رهائی از سیطره متجاوزین، شایسته بزرگترین فداکاریها می باشد و در خاتمه کلام؛

دفاع از ایران آری، ولی همسوئی با جمهوری اسلامی هرگز!

ارسال نظر

 توازن قوا در شرایط کنونی بسود جنبش ملی نمی باشد، هرچند به علت پتانسیل عظیم جنبش های اجتماعی دانشجویان، زنان و کارگران، در شرایطی معین می تواند توازن قوا بسرعت تغییر کند.

در یک جنبش هدفمند سیاسی اجتماعی، اصلی ترین مسئله رسوب اندیشه های جمهوریخواهانه، آزادیخواهانه، دمکراتیک و لائیک در اعماق جامعه و آرایش جنبش سراسری و اراده واحد در برابر جمهوری اسلامی است.

تا زمانی که توازن قوا بنفع جنبش سراسری تغییر نیافته است، جنگ فرسایشی (مبارزه مدنی) بهترین راهکار بنظر می رسد.

ارسال نظر

ماجراجوئی حکومت اسلامی در منطقه به بهانه کمک به غزه!

مدیر امور بین الملل جمعیت هلال احمر جمهوری اسلامی ایران از اعزام و ارسال دو کشتی حامل مواد غذایی،اقلام دارویی و لوازم طبی تا پایان هفته جاری برای غزه خبر داد. وی افزود: کشتی های حامل کمک های بشر دوستانه و امدادگر به طور مستقیم و بدون واسطه از سوی کشور خودمان اعزام شوند.

نماینده ولی فقیه هم اعلام کرده است که: " نیروی دریائی سپاه "با همه توان و امکانات خود برای برقراری امنیت کاروان های اعزامی به غزه اقدام عملی خواهد کرد". و منتظر دستور ولی فقیه هستند.

بحران مشروعیت سیاسی، ایدئولوژیک، اخلاقی و ... سراسر حکومت اسلامی را فرا گرفته است و برای گریز از مشکلات لاعلاج داخلی و انحراف اذهان ملت ایران و جامعه جهانی از ناتوانی ها و درماندگی اش، می تواند موضوع کمک به غزه را بهانه ای برای آتش افروزی در منطقه و درگیری نظامی با اسرائیل قرار دهد.

کمک رسانی به مردم فلسطین و ساکنان غزه موضوعی ست که از طریق سازمان ملل ویا در چارچوب نهادهای بین المللی بشر دوست و صلح طلب دنبال می شود و کمک های ملت ایران هم در چارچوب اقدامات متعارف انساندوستانه جهانی می تواند مطرح باشد. کاسه داغ تر از آش شدن پان اسلامیست های حاکم بر ایران می تواند موجب پیامدهای ناگواری برای منافع کشور و ملت ما گردد.

حکومت اسلامی مسئله غزه را در جایگاهی فراتر از منافع ملی ما قرار می دهد و از آنجا که ایران و ملت ایران در تفکر پان اسلامیستی رهبران جمهوری اسلامی، تنها بعنوان ابزاری برای تحقق اهداف و منافع اسلام فهمیده می شود؛ بایستی نسبت به اقدامات ماجراجویانه ولی فقیه هوشیار بود و اجازه ندهیم که هستی ایران و ملت ایران قربانی منافع اسلام سیاسی و سیاست های ماجراجویانه حکومت اسلامی در منطقه گردد و فریاد میلیون ها ایرانی در جنبش خیابانی را پر طنین تر سر دهیم که:

نه غزه، نه لبنان جانم فدای ایران!

ارسال نظر

جشن و پایکوبی بوسعت ایران، در میان رقص شعله های جشن سور،

جشنی که فقط مبنای ایرانی دارد و نه شرعی – اسلامی!

ما هرگز نمی توانیم ابعاد و شکوه جشن چهارشنبه سوری امسال را، آنگونه که بوده، منعکس کنیم، ولی "مشت نمونه خروار است" !

دیروز مردم ایران در شهرها و روستاهای کشور، با بیزاری از حکومت اسلامی، و با آگاهی به اینکه چهارشنبه سوری هیچگونه مبنای اسلامی ندارد و جشنی تمام عیار ایرانی ست، در  مشهد، تهران، رشت، شاهین شهر، بندرعباس،بروجرد،تبریز،چالوس،اردبیل،کرج، اصفهان،بوکان، شیراز، اهواز، آبادان، شهرکرد، کرمان و ... و ... 

تریبون ایران

ارسال نظر

8 مارس 2010، روز همبستگی جهانی زنان، گرامی باد!

در شرایطی که زنان در بخش بزرگی از جهان، به مطالبات پایه ای خود دست یافته اند و تعمیق برابر حقوقی سیاسی – اجتماعی را در دستور پیکار خود قرار داده اند؛

زنان ایران در اسارت رژیم پیشاقرون وسطائی گرفتار شده و از ابتدائی ترین مطالبات انسانی خود نظیر آزادی پوشش و برابر حقوقی با مردان، و به رسمیت شناختن زن بعنوان انسان کامل، محرومند.

در نظامی که زن شهادتش بعنوان یک انسان کامل برسمیت شناخته نمی شود و با اجراء قوانین نابرابر ارث ، طلاق، پوشش اجباری و ... روزانه هویت و موجودیت او مورد تعرض آشکار و وقیحانه حکومت دینی قرار می گیرد، نمی توان انتظاری جز تکوین بزرگترین جنبش رهائیبخش مدنی – سیاسی زنان در ایران علیه حکومت دینی را داشت؛

جنبشی که پیشاپیش جنبش ملی در راه برکناری ارتجاع اسلامی و برابر حقوقی زنان ومردان و جامعه ای شایسته انسان قرن 21 به پیش می تازد.

جنبش زنان ایران پس از تجربه استبداد و ارتجاع 30 ساله اسلام در ایران، برای آزادی خود بپا خاسته است و زنان ایران نیک می دانند که آزادی زن در ایران یعنی مرگ حکومت اسلامی و جنبش آنها بناچار از روی جسد متعفن حکومت دینی گذر خواهد کرد.

 لشکر عظیم زنان در جنبش خیابانی به پیشتازی گردآفریدهای زمانه، حماسه های بزرگی را آفریده اند و این جنبش در کنار جنبش های پیشرو جوانان و کارگران در وسعتی به بزرگی ایران زمین در برابر حکومت اسلامی قد برافراشته اند و هر روزه آگاهانه تر و تنومندتر می شود.               

8 مارس روز همبستگی زنان و روز تجدید پیمان همه زنان و مردان آزادیخواه برای برچیدن نظام مبتنی بر تبعیض است! 

تریبون ایران، روز زن را به زنان ایران و همه آنهائی که برای رهائی زن می جنگند، شادباش می گوید!

تریبون ایران

6 مارس 2010

ارسال نظر

ارسال نظر

22 بهمن 1388

آزادی، دمکراسی، جمهوری ایرانی، آری!

جمهوری اسلامی نه !

ارسال نظر

مختصری در باره بیانیه "سبزهای سکولار"

نظرات (1)

جامعه ایران در تب تغییر می سوزد و جناح غالب حکومتی زیر فشار کشنده جنبش آزادیخواهانه ملت ایران، راههای تنفسی اش تنگ تر می شود.
 تضادها و درگیری های جناح های حکومتی افسارگسیخته  تعمیق می یابند و حلقه نیروهای وابسته به ولایت فقیه فشرده تر، هارتر و در آماده باش و آرایش نظامی، علیه جنبش شهروندی ملت ایران صف آرائی می کنند.
ریزش نیروهای وابسته ویا متوهم به رژیم غیرقابل کنترل ادامه دارد و از آنچنان ابعاد و گستردگی برخوردار است که از اعضای خانواده هایشان تا سفرای شان در خارج از کشور و فرار ماموران بلند پایه نظامی – اطلاعاتی و رویگردانی متخصصان و دانشمندان اتمی را در بر گرفته است.
در فضای شکست و ریزش نیروهای حکومتی و فروپاشی بنیادهای سیاسی – عقیدتی نظام در انظار ملت ایران، ابزارهای متداول سلطه گری، کارائی خود را برای حفظ قدرت، از دست داده و شیوه های خشونت آمیز، ترور و سرکوب برای مقابله با جنبش های سیاسی اجتماعی جا باز می کنند.
جناح غالب حکومت اسلامی با پراگماتیسم و عافیت طلبی جناح مغلوب همراه نمی شود و با تکیه بر سرنیزه، سیاست تغییر فضای حاکم بر جامعه بسوی چیرگی جو ترور، وحشت، سرکوب و حکومت نظامی را پیش گرفته است و این اخرین حربه و البته ضعیف ترین و جبونانه ترین تاکتیک مقابله با جنبش آزادیخواهانه ملت ایران است.
ترور، خشونت و سرکوب ابزار نیروئی است که پایه حمایتی اش را از دست داده، موقعیت لرزان و شکننده دارد و در وحشت از حاکمیت اکثریت جامعه ، به حذف فیزیکی مخالفان رو آورده است.

ارسال نظر

 سقوط اولین مهره دومینوی سیستم سرکوب و جنایت

-سعید مرتضوی-

 

حکومت اسلامی در مقابله با خیزش ساختارشکنانه و  آزادیخواهانه ملت ایران سیاست سرکوب، ارعاب و نیز  عقب نشینی موضعی را در دستور کار قرار داده است و از آنجاکه؛

راه گریزی از زیر آوار جنایات افشاء شده وجود ندارد و ماهیت حکومت اسلامی در دهکده جهانی، بعنوان سمبل ارتجاع، سرکوب، جنایت و توحش شناخته شده است،

  از نظر سیاسی – عقیدتی حکومت اسلام در ایران، شکست خورده است و نجات سیاسی - عقیدتی حکومت اسلامی به دغدغه عناصری از جناح مغلوب حکومت تبدیل شده است و جناح غالب در صدد نجات سیستم و حکومت هستند،

در همین راستا جناح غالب اعلام آمادگی کرده است تا عده ای از مهره های فرعی را قربانی کنند و با ویران کردن جنایات بر سر عناصر اجرائی، موضوع را فردی جلوه داده و نیروهای اصلی و کلیت سیستم را نجات دهند و اینگونه که پیداست، قرعه بنام سعید مرتضوی افتاده است.

گرچه اولین مهره دومینوی دستگاه اجرائی حکومت اسلامی توسط خودی ها سرنگون می شود ولی تداوم آن دیگر از اختیار حکومتگران خارج خواهد شد و سقوط مهره های دومینوی دست اندرکاران اجرائی، سیاسی و فقهی حکومت اسلام در ایران تا راس هرم ادامه خواهد یافت!

سعید مرتضوی، مصباح یزدی، علی خامنه ای و  هزاران درنده ای که از اعماق تاریخ ماقبل مدنیت تغذیه شده اند و در سیستم حکومتی بیمار زیسته اند، دامنه جنایاتشان در جامعه و رفتار حیوانی شان با دگراندیشان حتی به خانواده ها و فرزندان "خودی ها" هم سرایت کرده است و از تجاوز ، شکنجه و سلاخی فرزندان یاران دیروز خود هم ابائی نداشته و ندارند.

سرنوشت سه دهه حکومت اسلام در ایران به اینجا رسیده است که، این سیستم حتی برای بخشی از "خودی ها"ی نظام هم غیرقابل تحمل شده است.

خامنه ای امروز  شکنجه، تجاوز و کشتار در کهریزک را بحساب سعید مرتضوی واریز می کند؛

ولی با پرونده 30 ساله جنایت علیه بشریت در سراسر ایرانزمین، در دانشگاهها، در مدارس، در کارخانه ها و ادارات و در ارتباط با ایران و ایرانیت چه خواهد کرد؟

سقوط اولین مهره دومینو (سعید مرتضوی)، افتادن دومین را نیز در پی خواهد داشت، و دومین ، سومین را و سومین چهارمین را و بر این روند جبر حکم می کند و نه اختیار!

                           دیگر شانسی برای دیکتاتوری در افق ایران دیده نمی شود!

اقبال اقبالی  11.01.2010

ارسال نظر

 
سید علی نهضت ملت ایران برای آزادی سیاسی و عدالت اجتماعی را بدرستی به "مخالفان انقلاب و امام" نسبت داده و با تهدید ملت به سرکوب توسط دسته جات فاشیستی اراذل و اوباش، بخود و نیروهای شکست خورده و تار و مار شده اش قوت قلب داده است.
سید که چون ماههای پایان حکومت محمدرضا، قلیلی از عقب مانده ترین اقشار جامعه را با شگردهای شرمگینانه در تهران بخیابان آورده و  "امت"ی را که در سراسر ایران به یک درصد نمی رسند، "ملت" نامیده و ملیونها ایرانی و ملت ایران را "مفسدان و اغتشاشگران" معرفی  کرده و به دستگاههای حکومتی پیام می دهد که؛ ... دیدند که ملت چه می خواهد بنابراین باید وظایف خود را در مقابل مفسدان و اغتشاشگران به خوبی انجام دهند".
سید علی و سران ارگان های سرکوب حکومت پوشالی، ملت ایران را با جانوران کفن پوش تهدید می کنند و آنها  غافل از آنند که میلیونها آزادیخواهی که آماده بزرگترین جانفشانی ها برای آزادی ایران از اسارت عمامه داران مرتجع هستند، اگر سرکوب، تهدید و تجاوز چنین ادامه یابد، در انفجاری ملی و شورشی برق آسا، جوانان ایران در پیشاپیش ملت، مزدوران حکومت اسلامی را سر جایشان خواهند نشاند، و نیز، سید علی و دستیارانش را بخاطر جنایت علیه بشریت، به دادگاههای عادلانه خواهند سپرد. 
اکنون بر همه جهانیان آشکار است که جنبش متمدنانه و مدرن سیاسی – اجتماعی ملت ایران از خشونت و بربریت که تبلور آنرا طی 30 سال گذشته در سیمای حکومت اسلامی تجربه کرده، بیزار است ولی این بدان معنا نیست که ملت ایران بهر قیمت به  شیوه های مسالمت آمیز در جنبش وفادار بماند!
اگر سران حکومت اسلامی  بیش از این، سر زیر برف، به هذیان گوئی و مقابله با جنبش آزادیخواهانه ملت ایران ادامه دهند و از ابزار ناکارای حسن و حسین و اسلام و ...علیه ایرانیت بهره جویند، نه تنها به حفظ فاشیسم اسلامی کمکی نخواهند کرد، بلکه اسلام را نیز بعنوان امری شخصی در انظار مردم منفورتر خواهند ساخت.

ملت ایران در دوران تاریخی و سرنوشت ساز گذر از حکومت اسلامی و انتخاب جمهوری ایرانی قرار دارد و ابزار تحقق اراده ملت، جنبش عظیم و حماسی خیابانی است که از خرداد 1388 در اعتراض به توهین به اراده مردم آغاز شده و بی تردید به تحمیل اراده ملت ایران به اقلیت متجاوز و جنایت پیشه به نتیجه خواهد رسید!

ارسال نظر

جنبش خیابانی خرداد 1388 که با پرسش "رای من کجاست"، آغاز شد ، در تداوم و تعمیق خود حول نفی دیکتاتوری، نفی ولایت فقیه و برکناری دولت احمدی نژاد کانونی گردید و در روند رادیکالیزه شدن از "اصلاح طلبان حکومتی سبقت گرفته است.
جنبشی که با بهره گیری از تضادهای جناح های حکومتی در خیابان اعلام موجودیت کرد و عناصری از جناح مغلوب حکومتی در راس آن قرار گرفتند از تناقضی رنج می برد که می بایستی سر باز می کرد
. جناح مغلوب حکومتی موضوع اصلاح فاشیسم اسلامی را در برنامه خود قرار داده و ملت ایران گذر از حکومت اسلامی را نشانه گرفته اند. شعار موسوی بهانه است، کل نظام نشانه است به یک واقعیت تبدیل شده است و مطالبات ملت مبنی بر ایرانمداری،آزادی، دمکراسی، جمهوری ایرانی، که از پشتوانه جنبش خیابانی برخودار می باشند، در برابر سیاست  درجا زدن در  "لجنزار حکومت اسلامی" قرار گرفته است و موضع آقای موسوی در بیانیه شماره 17  واکنش به،تداوم هشدارهای او به شعارهای ساختارشکنانه ( بخوان گذر از سلطه استبداد دینی در ایران) بوده است.
چشم بستن موسوی بر مطالبات ملی نفی دیکتاتوری، نفی ولایت فقیه و به رسمیت نشناختن دولت احمدی نژاد، ناشی از علاقه او به حفظ نظام و تعلقات و پیوندهای 30 ساله او به خانواده حکومت اسلامی است.
اما خانواده ملت ایران که در هیبت جنبشی عظیم و از ورای 30 سال تحقیر، سرکوب، اعدام ، تجاوز به ایران و ایرانیت و حقوق شهروندی سربلند کرده است، چیزی برای از دست دادن ندارد و از همینرو سلحشورانه  پا بمیدان مبارزه  برای نفی دیکتاتوری نهاده است و عامل بنیادی همبستگی و جانبازی و دلاوری شگفت انگیز نسل جوان همانا، ایراندوستی، آزادیخواهی و امید به ساختن دنیائی بهتر و سربلندی و سرفرازی ایران وایرانیت است.     
جنبش کنونی بی تردید حماسه هائی به عظمت مشروطه و بهمن خواهد آفرید که نشانه های آنرا همه جهانیان مشاهده کرده اند که چگونه ملت ایران با دستان خالی در برابر جانوران دست پرورده حکومت اسلامی، با چنگ و دندان از حقوق انسانی خود دفاع می کنند و تن به بالاترین ذلت یعنی پذیرش دیکتاتوری،ولایت فقیه و دولت احمدی نژاد نمی دهند..
عظمت حضور نیرومند و افتخارآفرین ملت ایران در جنبش برکناری دیکتاتوری آنچنان چشمگیر بود که دستگاه سرکوب رژیم در موضع تدافعی و بسیار شکننده ای قرار گرفته است و از هراس انفجار توده ای ، از یکسو آدمکشان فلسطینی، لبنانی و سودانی را اجیر کرده اند و دستگیری های فله ای را در دستور کار قرار داده اند و از سوی دیگر راههای فرار و گریز از خشم فروخفته 30 ساله ملت را بررسی می کنند.
در شرایطی که حکومت اسلامی زیر فشار کشنده عدم مشروعیت ملی و بین المللی و تهاجم بی امان جنبش سبز خیابانی قرار گرفته است و در جستجوی راه فرجی نشسته اند، بیانیه شماره 17 آقای موسوی، چراغ سبزی به مدافعان حکومت دینی در ایران و رویگردانی از شعارهای جنبش سبز خیابانی است.
جنبش سبز ملت، جنبش سبز خیابانی خود را نه با سبز حکومتی – اسلامی، بلکه با هویت ایرانی ، ایرانمداری، آزادیخواهی و سکولاریسم تعریف می کند،بخش های متوهم  به "سبز حکومتی" را باید از زیر بار توهم به اصلاحات در چارچوب حکومت اسلامی نجات داد. فاشیسم اسلامی سد راه ایرانمداری، پیشرفت و دمکراسی می باشد و برای برون رفت از بحران کنونی،  لایروبی این نیرو از قدرت سیاسی به یک ضرورت عاجل و اجتناب ناپذیر تبدیل شده است. دین باوران "اصلاح طلب" خود مختارند در برابر و یا در کنار این جنبش قرار گیرند!
جنبشی که برای آزادی،دمکراسی، ایرانمداری  و جمهوری غیردینی آغاز شده است، اساسا خودبخودی بوده و بخشا توسط محافل و گروههای مستقل هدایت شده که آنها نیز فاقد هماهنگی و ستاد رهبری ملی،دمکراتیک و سکولار رزمنده بوده که این خود پاشنه آشیل آن می باشد.
جناح مغلوب حکومتی و ایران ستیزان می توانند از خلاء هائی که ایجاد خواهد شد، سوء استفاده کرده، با امتیاز گرفتن از جناح غالب و یا مغلوب حکومتی جنبش را در نیمه راه متوقف کرده و مانع تحقق آرمانهای آزادیخواهانه و دمکراتیک ملت ایران - که در چارچوب حکومت دینی و موروثی تحقق ناپذیرند- شوند.
دستیابی به اهداف جنبش زمانی امکانپذیر است،که اپوزیسیون آزادیخواه و دمکرات با همه قوا، نیرو، امکانات و ظرفیت های جنش در برابر حاکمیت صف آرائی کرده و مبارزه سیاسی خود را هوشمندانه و نقشه مند سازمان داده و برای این منظور، اقدام به ایجاد شورایی ملی آزاداندیش،دمکرات، ایرانمدار، لائیک و جمهوری خواه  برای گذر از دیکتاتوری اسلامی نماید.

- خلع ید از حکومت اسلامی از طریق سازماندهی، هماهنگی و  هدایت جنبش برای برکناری حکومت و انحلال دستگاههای سرکوب انتظامی – اطلاعاتی و دسته جات فاشیستی بسیج و سپاه،
انتقال قدرت به ملت ایران از طریق ایجاد پیش شرطهای دمکراتیک انتخابات و برگزاری انتخابات آزاد و  تشکیل مجلس موسسان نظام نوین
تامین آزادیهای بی قید و شرط احزاب سیاسی، تشکل ها و نهادهای دمکراتیک و اجتماعی در جامعه  در دوران انتقال قدرت به نمایندگان ملت
دفاع از همبستگی و یکپارچگی ملت و میهنمان ایران
تعریف ما از اپوزیسون آزادیخواه نیروهای  ملی، ایرانمدار، آزادیخواه، دمکرات، عدالتخواه  و سکولاری هستند که در سه طیف سیاسی شناخته شده جنبش ملی، جنبش چپ و دین باوران سکولار و لائیک قرار دارند.
"شورای گذر از دیکتاتوری" همانطور که از نامش پیداست، هدف خود را نه کسب قدرت، بلکه نفی استبداد اسلامی و نقشی فرا حزبی، فراقومی، فرادینی و فراایدئولوژیک خواهد داشت که بر اساس مصالح ملی و میهنی اتخاذ سیاست خواهد کرد.
شورای گذار از دیکتاتوری برای هر کدام از طیف های جنبش ملی ، جنبش چپ و دین باوران لائیک حد نصاب مثلن 150 نفر ( کمتر یا بیشتر) تعیین می شود که رای اکثریت (نصف + یک) مبنای تصمیم گیری قرار خواهد گرفت.
کانون اصلی این نیرو با توجه به شرایط مبارزه مخفی در خارج از کشور بوده و با امکان انتقال این نیرو به داخل کشور، کمیت نیروی خارج از کشور به تناسب یک سوم از نیروی خارج از کشور و دوسوم نیروی داخل کشور تغییر یافته تا نقش اصلی و تعیین کننده در تصمیم گیری ها به نیروی داخل از کشور انتقال داده شود.
شورای گذر از دیکتاتوری می تواند در سازماندهی درونی خود در سه عرصه اصلی سیاسی، اجرائی و روابط بین المللی تقسیم کار صورت گیرد و کار کارشناسانه در رابطه با قانون اساسی نوین، اقتصاد، نظام آموزش و پرورش، و ...   را در دستور کار خود قرار دهد.
آنچه در بالا گفته شده است تنها طرحی برای بحث در راستای رفع فقدان آلترناتیو آزادیخواه، ایراندوست، دمکرات و سکولار در شرایط حساس کنونی می باشد، شرایطی که سرنوشت چند دهه ایران را رقم خواهد زد!

ارسال نظر

آقای موسوی در بیانیه  شماره 17 خود ؛ بنا بر سنت عرب مسلکان ( پان اسلامیست ها) حاکم بر ایران، با جملات عربی بیانیه خود را آغاز کرده و گوئی سرسخن شان نه با ایرانیان بلکه با اعراب و عرب مسلکان است  گویا ایشان فراموش کرده اند که در ایران هستند و زبان عربی زبان رسمی کشور ما نیست والبته این امر با منش و تاریخ زندگی و افکار ایشان بعنوان یکی از رهبران حکومت اسلامی که توسط جناح غالب از قدرت محروم گردیده است، قابل درک می باشد.

ملت ایران با شعارهای مرگ بر دیکتاتور لرزه بر اندام حکومت اسلامی انداخته است و ولی فقیه آماده باش نظامی برای جنگ تمام عیار را برگزیده است. در چنین شرایطی که گذر از دیکتاتوری در دستور کار جنبش سبز قرار گرفته است؛ آقای موسوی در بیانیه اخیر، "مسئولیت پذیری مستقیم دولت" را پیش کشیده و با این موضع خود، دولت و ولایت فقیه را برسمیت شناخته، به آنچه که در جنبش خیابانی می گذرد پشت پا زده است. این سیاست عملن در برابر مطالبات جنبش مبنی بر نفی دیکتاتوری و دولت فاشیستی قرار می گیرد و بنظر می رسد که "سبز پیرو حکومت اسلامی" می خواهد راه خود را از "سبز ایرانمدار" (جمهوری ایرانی) جدا کند.

آقای موسوی که همواره گفته اند که خود را یک همراه جنبش سبز می دانند و ما امیدواریم که در آینده مانع پیشرفت و تعمیق جنبش نشوند، آشکارا جنبش آزادیخواهانه، دمکراتیک و ایرانمدارانه  را  تحریف کرده و قصد دارد جنبش تغییرات بنیادی و نفی دیکتاتوری فاشیستی اسلامی را در چارچوب اصول قانون اساسی قرون وسطائی اسلامی حبس کند.

ایشان بکرات گفته اند که که شبکه های وسیع اجتماعی و مدنی که در طول انتخابات و بعد از آن به صورت خود جوش شکل گرفته است، منتظر اطلاعیه و بیانیه نمی مانند.

پس چگونه می خواهد اصول جنبش مدنی و آزادیخواه و سکولار را با  اصلاحات لازم ..را از قانون اساسی استخراج کند، ؟!!!

آقای موسوی دست به تحریف تاریخ زده و خمینی جلاد را مظلوم نشان داده و با اینکار خود راهش را از جنبش جدا می کند او اگر بر باورهای اسلام محورانه تکیه می کند چه بهتر که این ننگ را به جنبش نسبت ندهند.آقای موسوی باید بداند که امروز اسلامگرایان در ایران، تاریخ و سابقه ننگینی دارند و بعنوان نیروی فاشیستی در حال انزوا و اضمحلال کامل هستند و شانسی برای نیرومندتر شدنشان وجود ندارد.  آنچه که در حال گسترش و قدرتمند شدن است همانا ایرانمداری و دمکراسی و سکولاریسم در جامعه ایران است. تردیدی نیست که در آینده نه چندان دور اگر از برکت جنبش سبز سکولار و ایرانمدار در امان بماند، متوجه سخنان نابجایشان در بیانیه شماره 17 خواهند شد.

آقای موسوی در ارائه راه حل برای برون رفت از بحران کنونی از منطقی یاری می جوید که تفاوت کیفی با منطق جناح فاشیستی حکومت ندارد. آقای موسوی با هویت اسلام سیاسی و الهام از خمینی پان اسلامیست می خواهد جنبش ملت ایران، جنبش سیاسی اجتماعی مدرن و سکولار کنونی را به جنبش  پیروان یک بیابانگرد عرب  اباعبدالله حسین  سقوط دهد و بلندگو و پشتوانه این سیاست  بی بی سی، صدای امریکا و شل و کورهای رانده شده از دربار خلیفه می باشند که کوشش می کنند تا حکومت متعفن دینی را بعنوان ابزار تحمیق ملت ایران حفظ کنند.

آقای موسوی می گویند که:  من لازم می‌دانم قبل از آنکه راه حل خودم را برای خروج از بحران مطرح سازم، برهویت اسلامی و ملی و مخالف سلطه بیگانگان و وفادار به قانون اساسی ما و جنبش سبز تاکید نمایم. ما پیروان اباعبدالله حسین علیه السلام هستیم. ما شیفتگان حریتی هستیم که منادیش آن امام مظلوم بود.

تاکید بر هویت اسلامی برای خروج از بحران یعنی ایستادگی در برابر جنبش آزادیخواهانه ، ایرانمدارانه و غیردینی( لائیک) که اتفاقن هویت اسلامی حکومت را زیر ضرب گرفته و نیروی عظیم جامعه ایران، جمهوری ایرانی را بعنوان آلترناتیو فاشیسم اسلامی قرار داده اند.

آقای موسوی اگر در مقابل خواست ملت قرار گیرد و یا ساز دیگری کوک کند، مردم پشت او را خالی خواهند کرد و ایشان نیز در کنار متحدین جناح غالب حکومتی قرار خواهند گرفت و جنبش سبز خیابانی، همه پیروان استبداد 30 ساله اسلام در ایران را با یک چوب خواهد راند.

واقعیت جامعه ایران اینست که حکومت دینی دیگر شانس ادامه حیات ندارد و کوشش " اصلاح طلبان " برای رنگ و روغن زدن به چهره ضد بشری حکومت اسلامی در ایران و لاپوشانی کردن سه دهه جنایت علیه بشریت  امکان ناپذیر شده است. ظرفیت های سیاسی - دینی حکومت اسلامی و نیز تجربه تاریخی نشان داده است  که حکومت اسلامی اصلاح ناپذیر می باشد و زمان، نه زمان اصلاح حکومت قرون وسطائی و ضد ایرانی اسلام در ایران، بلکه دوران اصلاح اصلاح طلبان است، اگر ظرفیت همراهی با جنبش سبز خیابانی را داشته باشند.

جنبش سبز خیابانی در راه آزادی، دمکراسی، استقلال، لائیسیته و ایرانمداری، از حکومت اسلامی گذر کرده و بهترست که اصلاح طلبان از این شانش برای جبران گذشته هایشان استفاده کنند.

ارسال نظر

ارسال نظر

ارسال نظر

ارسال نظر