8 مارس 2010، روز همبستگی جهانی زنان، گرامی باد!

در شرایطی که زنان در بخش بزرگی از جهان، به مطالبات پایه ای خود دست یافته اند و تعمیق برابر حقوقی سیاسی – اجتماعی را در دستور پیکار خود قرار داده اند؛

زنان ایران در اسارت رژیم پیشاقرون وسطائی گرفتار شده و از ابتدائی ترین مطالبات انسانی خود نظیر آزادی پوشش و برابر حقوقی با مردان، و به رسمیت شناختن زن بعنوان انسان کامل، محرومند.

در نظامی که زن شهادتش بعنوان یک انسان کامل برسمیت شناخته نمی شود و با اجراء قوانین نابرابر ارث ، طلاق، پوشش اجباری و ... روزانه هویت و موجودیت او مورد تعرض آشکار و وقیحانه حکومت دینی قرار می گیرد، نمی توان انتظاری جز تکوین بزرگترین جنبش رهائیبخش مدنی – سیاسی زنان در ایران علیه حکومت دینی را داشت؛

جنبشی که پیشاپیش جنبش ملی در راه برکناری ارتجاع اسلامی و برابر حقوقی زنان ومردان و جامعه ای شایسته انسان قرن 21 به پیش می تازد.

جنبش زنان ایران پس از تجربه استبداد و ارتجاع 30 ساله اسلام در ایران، برای آزادی خود بپا خاسته است و زنان ایران نیک می دانند که آزادی زن در ایران یعنی مرگ حکومت اسلامی و جنبش آنها بناچار از روی جسد متعفن حکومت دینی گذر خواهد کرد.

 لشکر عظیم زنان در جنبش خیابانی به پیشتازی گردآفریدهای زمانه، حماسه های بزرگی را آفریده اند و این جنبش در کنار جنبش های پیشرو جوانان و کارگران در وسعتی به بزرگی ایران زمین در برابر حکومت اسلامی قد برافراشته اند و هر روزه آگاهانه تر و تنومندتر می شود.               

8 مارس روز همبستگی زنان و روز تجدید پیمان همه زنان و مردان آزادیخواه برای برچیدن نظام مبتنی بر تبعیض است! 

تریبون ایران، روز زن را به زنان ایران و همه آنهائی که برای رهائی زن می جنگند، شادباش می گوید!

تریبون ایران

6 مارس 2010

مختصری در باره بیانیه "سبزهای سکولار"

 سقوط اولین مهره دومینوی سیستم سرکوب و جنایت

-سعید مرتضوی-

 

حکومت اسلامی در مقابله با خیزش ساختارشکنانه و  آزادیخواهانه ملت ایران سیاست سرکوب، ارعاب و نیز  عقب نشینی موضعی را در دستور کار قرار داده است و از آنجاکه؛

راه گریزی از زیر آوار جنایات افشاء شده وجود ندارد و ماهیت حکومت اسلامی در دهکده جهانی، بعنوان سمبل ارتجاع، سرکوب، جنایت و توحش شناخته شده است،

  از نظر سیاسی – عقیدتی حکومت اسلام در ایران، شکست خورده است و نجات سیاسی - عقیدتی حکومت اسلامی به دغدغه عناصری از جناح مغلوب حکومت تبدیل شده است و جناح غالب در صدد نجات سیستم و حکومت هستند،

در همین راستا جناح غالب اعلام آمادگی کرده است تا عده ای از مهره های فرعی را قربانی کنند و با ویران کردن جنایات بر سر عناصر اجرائی، موضوع را فردی جلوه داده و نیروهای اصلی و کلیت سیستم را نجات دهند و اینگونه که پیداست، قرعه بنام سعید مرتضوی افتاده است.

گرچه اولین مهره دومینوی دستگاه اجرائی حکومت اسلامی توسط خودی ها سرنگون می شود ولی تداوم آن دیگر از اختیار حکومتگران خارج خواهد شد و سقوط مهره های دومینوی دست اندرکاران اجرائی، سیاسی و فقهی حکومت اسلام در ایران تا راس هرم ادامه خواهد یافت!

سعید مرتضوی، مصباح یزدی، علی خامنه ای و  هزاران درنده ای که از اعماق تاریخ ماقبل مدنیت تغذیه شده اند و در سیستم حکومتی بیمار زیسته اند، دامنه جنایاتشان در جامعه و رفتار حیوانی شان با دگراندیشان حتی به خانواده ها و فرزندان "خودی ها" هم سرایت کرده است و از تجاوز ، شکنجه و سلاخی فرزندان یاران دیروز خود هم ابائی نداشته و ندارند.

سرنوشت سه دهه حکومت اسلام در ایران به اینجا رسیده است که، این سیستم حتی برای بخشی از "خودی ها"ی نظام هم غیرقابل تحمل شده است.

خامنه ای امروز  شکنجه، تجاوز و کشتار در کهریزک را بحساب سعید مرتضوی واریز می کند؛

ولی با پرونده 30 ساله جنایت علیه بشریت در سراسر ایرانزمین، در دانشگاهها، در مدارس، در کارخانه ها و ادارات و در ارتباط با ایران و ایرانیت چه خواهد کرد؟

سقوط اولین مهره دومینو (سعید مرتضوی)، افتادن دومین را نیز در پی خواهد داشت، و دومین ، سومین را و سومین چهارمین را و بر این روند جبر حکم می کند و نه اختیار!

                           دیگر شانسی برای دیکتاتوری در افق ایران دیده نمی شود!

اقبال اقبالی  11.01.2010

جامعه ایران در تب تغییر می سوزد و جناح غالب حکومتی زیر فشار کشنده جنبش آزادیخواهانه ملت ایران، راههای تنفسی اش تنگ تر می شود.
 تضادها و درگیری های جناح های حکومتی افسارگسیخته  تعمیق می یابند و حلقه نیروهای وابسته به ولایت فقیه فشرده تر، هارتر و در آماده باش و آرایش نظامی، علیه جنبش شهروندی ملت ایران صف آرائی می کنند.
ریزش نیروهای وابسته ویا متوهم به رژیم غیرقابل کنترل ادامه دارد و از آنچنان ابعاد و گستردگی برخوردار است که از اعضای خانواده هایشان تا سفرای شان در خارج از کشور و فرار ماموران بلند پایه نظامی – اطلاعاتی و رویگردانی متخصصان و دانشمندان اتمی را در بر گرفته است.
در فضای شکست و ریزش نیروهای حکومتی و فروپاشی بنیادهای سیاسی – عقیدتی نظام در انظار ملت ایران، ابزارهای متداول سلطه گری، کارائی خود را برای حفظ قدرت، از دست داده و شیوه های خشونت آمیز، ترور و سرکوب برای مقابله با جنبش های سیاسی اجتماعی جا باز می کنند.
جناح غالب حکومت اسلامی با پراگماتیسم و عافیت طلبی جناح مغلوب همراه نمی شود و با تکیه بر سرنیزه، سیاست تغییر فضای حاکم بر جامعه بسوی چیرگی جو ترور، وحشت، سرکوب و حکومت نظامی را پیش گرفته است و این اخرین حربه و البته ضعیف ترین و جبونانه ترین تاکتیک مقابله با جنبش آزادیخواهانه ملت ایران است.
ترور، خشونت و سرکوب ابزار نیروئی است که پایه حمایتی اش را از دست داده، موقعیت لرزان و شکننده دارد و در وحشت از حاکمیت اکثریت جامعه ، به حذف فیزیکی مخالفان رو آورده است.

 
سید علی نهضت ملت ایران برای آزادی سیاسی و عدالت اجتماعی را بدرستی به "مخالفان انقلاب و امام" نسبت داده و با تهدید ملت به سرکوب توسط دسته جات فاشیستی اراذل و اوباش، بخود و نیروهای شکست خورده و تار و مار شده اش قوت قلب داده است.
سید که چون ماههای پایان حکومت محمدرضا، قلیلی از عقب مانده ترین اقشار جامعه را با شگردهای شرمگینانه در تهران بخیابان آورده و  "امت"ی را که در سراسر ایران به یک درصد نمی رسند، "ملت" نامیده و ملیونها ایرانی و ملت ایران را "مفسدان و اغتشاشگران" معرفی  کرده و به دستگاههای حکومتی پیام می دهد که؛ ... دیدند که ملت چه می خواهد بنابراین باید وظایف خود را در مقابل مفسدان و اغتشاشگران به خوبی انجام دهند".
سید علی و سران ارگان های سرکوب حکومت پوشالی، ملت ایران را با جانوران کفن پوش تهدید می کنند و آنها  غافل از آنند که میلیونها آزادیخواهی که آماده بزرگترین جانفشانی ها برای آزادی ایران از اسارت عمامه داران مرتجع هستند، اگر سرکوب، تهدید و تجاوز چنین ادامه یابد، در انفجاری ملی و شورشی برق آسا، جوانان ایران در پیشاپیش ملت، مزدوران حکومت اسلامی را سر جایشان خواهند نشاند، و نیز، سید علی و دستیارانش را بخاطر جنایت علیه بشریت، به دادگاههای عادلانه خواهند سپرد. 
اکنون بر همه جهانیان آشکار است که جنبش متمدنانه و مدرن سیاسی – اجتماعی ملت ایران از خشونت و بربریت که تبلور آنرا طی 30 سال گذشته در سیمای حکومت اسلامی تجربه کرده، بیزار است ولی این بدان معنا نیست که ملت ایران بهر قیمت به  شیوه های مسالمت آمیز در جنبش وفادار بماند!
اگر سران حکومت اسلامی  بیش از این، سر زیر برف، به هذیان گوئی و مقابله با جنبش آزادیخواهانه ملت ایران ادامه دهند و از ابزار ناکارای حسن و حسین و اسلام و ...علیه ایرانیت بهره جویند، نه تنها به حفظ فاشیسم اسلامی کمکی نخواهند کرد، بلکه اسلام را نیز بعنوان امری شخصی در انظار مردم منفورتر خواهند ساخت.

ملت ایران در دوران تاریخی و سرنوشت ساز گذر از حکومت اسلامی و انتخاب جمهوری ایرانی قرار دارد و ابزار تحقق اراده ملت، جنبش عظیم و حماسی خیابانی است که از خرداد 1388 در اعتراض به توهین به اراده مردم آغاز شده و بی تردید به تحمیل اراده ملت ایران به اقلیت متجاوز و جنایت پیشه به نتیجه خواهد رسید!

جنبش خیابانی خرداد 1388 که با پرسش "رای من کجاست"، آغاز شد ، در تداوم و تعمیق خود حول نفی دیکتاتوری، نفی ولایت فقیه و برکناری دولت احمدی نژاد کانونی گردید و در روند رادیکالیزه شدن از "اصلاح طلبان حکومتی سبقت گرفته است.
جنبشی که با بهره گیری از تضادهای جناح های حکومتی در خیابان اعلام موجودیت کرد و عناصری از جناح مغلوب حکومتی در راس آن قرار گرفتند از تناقضی رنج می برد که می بایستی سر باز می کرد
. جناح مغلوب حکومتی موضوع اصلاح فاشیسم اسلامی را در برنامه خود قرار داده و ملت ایران گذر از حکومت اسلامی را نشانه گرفته اند. شعار موسوی بهانه است، کل نظام نشانه است به یک واقعیت تبدیل شده است و مطالبات ملت مبنی بر ایرانمداری،آزادی، دمکراسی، جمهوری ایرانی، که از پشتوانه جنبش خیابانی برخودار می باشند، در برابر سیاست  درجا زدن در  "لجنزار حکومت اسلامی" قرار گرفته است و موضع آقای موسوی در بیانیه شماره 17  واکنش به،تداوم هشدارهای او به شعارهای ساختارشکنانه ( بخوان گذر از سلطه استبداد دینی در ایران) بوده است.
چشم بستن موسوی بر مطالبات ملی نفی دیکتاتوری، نفی ولایت فقیه و به رسمیت نشناختن دولت احمدی نژاد، ناشی از علاقه او به حفظ نظام و تعلقات و پیوندهای 30 ساله او به خانواده حکومت اسلامی است.
اما خانواده ملت ایران که در هیبت جنبشی عظیم و از ورای 30 سال تحقیر، سرکوب، اعدام ، تجاوز به ایران و ایرانیت و حقوق شهروندی سربلند کرده است، چیزی برای از دست دادن ندارد و از همینرو سلحشورانه  پا بمیدان مبارزه  برای نفی دیکتاتوری نهاده است و عامل بنیادی همبستگی و جانبازی و دلاوری شگفت انگیز نسل جوان همانا، ایراندوستی، آزادیخواهی و امید به ساختن دنیائی بهتر و سربلندی و سرفرازی ایران وایرانیت است.     
جنبش کنونی بی تردید حماسه هائی به عظمت مشروطه و بهمن خواهد آفرید که نشانه های آنرا همه جهانیان مشاهده کرده اند که چگونه ملت ایران با دستان خالی در برابر جانوران دست پرورده حکومت اسلامی، با چنگ و دندان از حقوق انسانی خود دفاع می کنند و تن به بالاترین ذلت یعنی پذیرش دیکتاتوری،ولایت فقیه و دولت احمدی نژاد نمی دهند..
عظمت حضور نیرومند و افتخارآفرین ملت ایران در جنبش برکناری دیکتاتوری آنچنان چشمگیر بود که دستگاه سرکوب رژیم در موضع تدافعی و بسیار شکننده ای قرار گرفته است و از هراس انفجار توده ای ، از یکسو آدمکشان فلسطینی، لبنانی و سودانی را اجیر کرده اند و دستگیری های فله ای را در دستور کار قرار داده اند و از سوی دیگر راههای فرار و گریز از خشم فروخفته 30 ساله ملت را بررسی می کنند.
در شرایطی که حکومت اسلامی زیر فشار کشنده عدم مشروعیت ملی و بین المللی و تهاجم بی امان جنبش سبز خیابانی قرار گرفته است و در جستجوی راه فرجی نشسته اند، بیانیه شماره 17 آقای موسوی، چراغ سبزی به مدافعان حکومت دینی در ایران و رویگردانی از شعارهای جنبش سبز خیابانی است.
جنبش سبز ملت، جنبش سبز خیابانی خود را نه با سبز حکومتی – اسلامی، بلکه با هویت ایرانی ، ایرانمداری، آزادیخواهی و سکولاریسم تعریف می کند،بخش های متوهم  به "سبز حکومتی" را باید از زیر بار توهم به اصلاحات در چارچوب حکومت اسلامی نجات داد. فاشیسم اسلامی سد راه ایرانمداری، پیشرفت و دمکراسی می باشد و برای برون رفت از بحران کنونی،  لایروبی این نیرو از قدرت سیاسی به یک ضرورت عاجل و اجتناب ناپذیر تبدیل شده است. دین باوران "اصلاح طلب" خود مختارند در برابر و یا در کنار این جنبش قرار گیرند!
جنبشی که برای آزادی،دمکراسی، ایرانمداری  و جمهوری غیردینی آغاز شده است، اساسا خودبخودی بوده و بخشا توسط محافل و گروههای مستقل هدایت شده که آنها نیز فاقد هماهنگی و ستاد رهبری ملی،دمکراتیک و سکولار رزمنده بوده که این خود پاشنه آشیل آن می باشد.
جناح مغلوب حکومتی و ایران ستیزان می توانند از خلاء هائی که ایجاد خواهد شد، سوء استفاده کرده، با امتیاز گرفتن از جناح غالب و یا مغلوب حکومتی جنبش را در نیمه راه متوقف کرده و مانع تحقق آرمانهای آزادیخواهانه و دمکراتیک ملت ایران - که در چارچوب حکومت دینی و موروثی تحقق ناپذیرند- شوند.
دستیابی به اهداف جنبش زمانی امکانپذیر است،که اپوزیسیون آزادیخواه و دمکرات با همه قوا، نیرو، امکانات و ظرفیت های جنش در برابر حاکمیت صف آرائی کرده و مبارزه سیاسی خود را هوشمندانه و نقشه مند سازمان داده و برای این منظور، اقدام به ایجاد شورایی ملی آزاداندیش،دمکرات، ایرانمدار، لائیک و جمهوری خواه  برای گذر از دیکتاتوری اسلامی نماید.

- خلع ید از حکومت اسلامی از طریق سازماندهی، هماهنگی و  هدایت جنبش برای برکناری حکومت و انحلال دستگاههای سرکوب انتظامی – اطلاعاتی و دسته جات فاشیستی بسیج و سپاه،
انتقال قدرت به ملت ایران از طریق ایجاد پیش شرطهای دمکراتیک انتخابات و برگزاری انتخابات آزاد و  تشکیل مجلس موسسان نظام نوین
تامین آزادیهای بی قید و شرط احزاب سیاسی، تشکل ها و نهادهای دمکراتیک و اجتماعی در جامعه  در دوران انتقال قدرت به نمایندگان ملت
دفاع از همبستگی و یکپارچگی ملت و میهنمان ایران
تعریف ما از اپوزیسون آزادیخواه نیروهای  ملی، ایرانمدار، آزادیخواه، دمکرات، عدالتخواه  و سکولاری هستند که در سه طیف سیاسی شناخته شده جنبش ملی، جنبش چپ و دین باوران سکولار و لائیک قرار دارند.
"شورای گذر از دیکتاتوری" همانطور که از نامش پیداست، هدف خود را نه کسب قدرت، بلکه نفی استبداد اسلامی و نقشی فرا حزبی، فراقومی، فرادینی و فراایدئولوژیک خواهد داشت که بر اساس مصالح ملی و میهنی اتخاذ سیاست خواهد کرد.
شورای گذار از دیکتاتوری برای هر کدام از طیف های جنبش ملی ، جنبش چپ و دین باوران لائیک حد نصاب مثلن 150 نفر ( کمتر یا بیشتر) تعیین می شود که رای اکثریت (نصف + یک) مبنای تصمیم گیری قرار خواهد گرفت.
کانون اصلی این نیرو با توجه به شرایط مبارزه مخفی در خارج از کشور بوده و با امکان انتقال این نیرو به داخل کشور، کمیت نیروی خارج از کشور به تناسب یک سوم از نیروی خارج از کشور و دوسوم نیروی داخل کشور تغییر یافته تا نقش اصلی و تعیین کننده در تصمیم گیری ها به نیروی داخل از کشور انتقال داده شود.
شورای گذر از دیکتاتوری می تواند در سازماندهی درونی خود در سه عرصه اصلی سیاسی، اجرائی و روابط بین المللی تقسیم کار صورت گیرد و کار کارشناسانه در رابطه با قانون اساسی نوین، اقتصاد، نظام آموزش و پرورش، و ...   را در دستور کار خود قرار دهد.
آنچه در بالا گفته شده است تنها طرحی برای بحث در راستای رفع فقدان آلترناتیو آزادیخواه، ایراندوست، دمکرات و سکولار در شرایط حساس کنونی می باشد، شرایطی که سرنوشت چند دهه ایران را رقم خواهد زد!

آقای موسوی در بیانیه  شماره 17 خود ؛ بنا بر سنت عرب مسلکان ( پان اسلامیست ها) حاکم بر ایران، با جملات عربی بیانیه خود را آغاز کرده و گوئی سرسخن شان نه با ایرانیان بلکه با اعراب و عرب مسلکان است  گویا ایشان فراموش کرده اند که در ایران هستند و زبان عربی زبان رسمی کشور ما نیست والبته این امر با منش و تاریخ زندگی و افکار ایشان بعنوان یکی از رهبران حکومت اسلامی که توسط جناح غالب از قدرت محروم گردیده است، قابل درک می باشد.

ملت ایران با شعارهای مرگ بر دیکتاتور لرزه بر اندام حکومت اسلامی انداخته است و ولی فقیه آماده باش نظامی برای جنگ تمام عیار را برگزیده است. در چنین شرایطی که گذر از دیکتاتوری در دستور کار جنبش سبز قرار گرفته است؛ آقای موسوی در بیانیه اخیر، "مسئولیت پذیری مستقیم دولت" را پیش کشیده و با این موضع خود، دولت و ولایت فقیه را برسمیت شناخته، به آنچه که در جنبش خیابانی می گذرد پشت پا زده است. این سیاست عملن در برابر مطالبات جنبش مبنی بر نفی دیکتاتوری و دولت فاشیستی قرار می گیرد و بنظر می رسد که "سبز پیرو حکومت اسلامی" می خواهد راه خود را از "سبز ایرانمدار" (جمهوری ایرانی) جدا کند.

آقای موسوی که همواره گفته اند که خود را یک همراه جنبش سبز می دانند و ما امیدواریم که در آینده مانع پیشرفت و تعمیق جنبش نشوند، آشکارا جنبش آزادیخواهانه، دمکراتیک و ایرانمدارانه  را  تحریف کرده و قصد دارد جنبش تغییرات بنیادی و نفی دیکتاتوری فاشیستی اسلامی را در چارچوب اصول قانون اساسی قرون وسطائی اسلامی حبس کند.

ایشان بکرات گفته اند که که شبکه های وسیع اجتماعی و مدنی که در طول انتخابات و بعد از آن به صورت خود جوش شکل گرفته است، منتظر اطلاعیه و بیانیه نمی مانند.

پس چگونه می خواهد اصول جنبش مدنی و آزادیخواه و سکولار را با  اصلاحات لازم ..را از قانون اساسی استخراج کند، ؟!!!

آقای موسوی دست به تحریف تاریخ زده و خمینی جلاد را مظلوم نشان داده و با اینکار خود راهش را از جنبش جدا می کند او اگر بر باورهای اسلام محورانه تکیه می کند چه بهتر که این ننگ را به جنبش نسبت ندهند.آقای موسوی باید بداند که امروز اسلامگرایان در ایران، تاریخ و سابقه ننگینی دارند و بعنوان نیروی فاشیستی در حال انزوا و اضمحلال کامل هستند و شانسی برای نیرومندتر شدنشان وجود ندارد.  آنچه که در حال گسترش و قدرتمند شدن است همانا ایرانمداری و دمکراسی و سکولاریسم در جامعه ایران است. تردیدی نیست که در آینده نه چندان دور اگر از برکت جنبش سبز سکولار و ایرانمدار در امان بماند، متوجه سخنان نابجایشان در بیانیه شماره 17 خواهند شد.

آقای موسوی در ارائه راه حل برای برون رفت از بحران کنونی از منطقی یاری می جوید که تفاوت کیفی با منطق جناح فاشیستی حکومت ندارد. آقای موسوی با هویت اسلام سیاسی و الهام از خمینی پان اسلامیست می خواهد جنبش ملت ایران، جنبش سیاسی اجتماعی مدرن و سکولار کنونی را به جنبش  پیروان یک بیابانگرد عرب  اباعبدالله حسین  سقوط دهد و بلندگو و پشتوانه این سیاست  بی بی سی، صدای امریکا و شل و کورهای رانده شده از دربار خلیفه می باشند که کوشش می کنند تا حکومت متعفن دینی را بعنوان ابزار تحمیق ملت ایران حفظ کنند.

آقای موسوی می گویند که:  من لازم می‌دانم قبل از آنکه راه حل خودم را برای خروج از بحران مطرح سازم، برهویت اسلامی و ملی و مخالف سلطه بیگانگان و وفادار به قانون اساسی ما و جنبش سبز تاکید نمایم. ما پیروان اباعبدالله حسین علیه السلام هستیم. ما شیفتگان حریتی هستیم که منادیش آن امام مظلوم بود.

تاکید بر هویت اسلامی برای خروج از بحران یعنی ایستادگی در برابر جنبش آزادیخواهانه ، ایرانمدارانه و غیردینی( لائیک) که اتفاقن هویت اسلامی حکومت را زیر ضرب گرفته و نیروی عظیم جامعه ایران، جمهوری ایرانی را بعنوان آلترناتیو فاشیسم اسلامی قرار داده اند.

آقای موسوی اگر در مقابل خواست ملت قرار گیرد و یا ساز دیگری کوک کند، مردم پشت او را خالی خواهند کرد و ایشان نیز در کنار متحدین جناح غالب حکومتی قرار خواهند گرفت و جنبش سبز خیابانی، همه پیروان استبداد 30 ساله اسلام در ایران را با یک چوب خواهد راند.

واقعیت جامعه ایران اینست که حکومت دینی دیگر شانس ادامه حیات ندارد و کوشش " اصلاح طلبان " برای رنگ و روغن زدن به چهره ضد بشری حکومت اسلامی در ایران و لاپوشانی کردن سه دهه جنایت علیه بشریت  امکان ناپذیر شده است. ظرفیت های سیاسی - دینی حکومت اسلامی و نیز تجربه تاریخی نشان داده است  که حکومت اسلامی اصلاح ناپذیر می باشد و زمان، نه زمان اصلاح حکومت قرون وسطائی و ضد ایرانی اسلام در ایران، بلکه دوران اصلاح اصلاح طلبان است، اگر ظرفیت همراهی با جنبش سبز خیابانی را داشته باشند.

جنبش سبز خیابانی در راه آزادی، دمکراسی، استقلال، لائیسیته و ایرانمداری، از حکومت اسلامی گذر کرده و بهترست که اصلاح طلبان از این شانش برای جبران گذشته هایشان استفاده کنند.

22 بهمن 1388

آزادی، دمکراسی، جمهوری ایرانی، آری!

جمهوری اسلامی نه !

آزادی، استقلال ،جمهوری ایرانی؛

شعار محوری برای امروز و فردای جنبش

13 آبان در راه است و بار دیگر ملت ایران زیر تیغ سرکوب و ترور حکومت اسلامی بخیابانها می روند تا  " من خویش "  و آرمان های بخون خفته شان را فریاد زنند!

 100 سال پیکار برای آزادی، استقلال و جمهوری در ایران با ترفندهای پیروان حکومت سلطنتی، حکومت دینی و دخالتگری های بیگانگان به شکست انجامید و اکنون ققنوس رهائی ملت ایران، آرمان های ملی، تاریخی و سیاسی ملتی را که همواره سرکوب شده اند ، از قلب جنبش خیابانی فریاد می زند و در اذهان و پرچم جنبش ملی آزادیخواه و دادمحور ایران نقش می بندد.   

شعارهای استقلال، آزادی و جمهوری ایرانی، عصاره مطالبات و خواسته های آزادیخواهانه و دادمحورانه  ملت ایران است که چون چتر بزرگی تمامی اقشار ملت را بعنوان شهروندان ایرانزمین، فرای تعلقات ایدئولوژیک، دینی، طبقاتی، جنسیتی، قومی و ... در بر می گیرد و بستری برای ساختن آینده ای دمکراتیک و بری از تبعیض و استبداد فراهم می کند.  

در چارچوب سه شعار استقلال، آزادی و جمهوری ایرانی، مردم آنچه می خواهند و آنچه را نمی خواهند، مشخص کرده اند.

شعار آستقلال ناظر بر گسست فرهنگی –  سیاسی از مشی عربیزاسیون جامعه ایرانی و نیز مخالفت با دخالتگری ها و شیطنت های کشورهای دیگر در امور داخلی ایران است و در یک کلام،  شعار استقلال ناظر بر حق تعیین سرنوشت ملت تاریخی ایران در باره سرنوشت خویش است.

شعار آزادی، ناظر بر حذف استبداد و دیکتاتوری در همه اشکال آن و گشودن راه برای شکوفائی فرهنگی، سیاسی و اجتماعی جامعه ایران و نهادی ساختن اصول بی قید وشرط بودن آزادی های سیاسی بیان، تشکل، اعتراض و اعتصاب در کشور است.

شعار جمهوری ایرانی، ناظر بر حق مردم در سیاستگزاری و اعمال قدرت سیاسی می باشد. ملت با روآوری به شعار جمهوری ایرانی، 1- به  حکومت اسلامی نه گفته و 2- خیال کسانی را که می خواهند ایران را دوران استبداد سلطنتی برگردانند را راحت می کنند و 3- پیروان جمهوری انحصاری قشر و طبقه خاصی را نفی کرده و 4- با طرح ایرانیت در جمهوری آتی، بر اصل تقدم منافع ملی ملت ایران تاکید میکنند. 

شعار آزادی، استقلال و جمهوری ایرانی به مذاق پیروان استبداد اسلامی، دیکتاتوری سلطنتی ، حکومت های ایدئولوژیک و قومگرایان و ایران ستیزان خوش نمی آید و دوستان آزادی و دادخواهی در ایران با دوری و نزدیکی به این سه مطالبه سیاسی –  اجتماعی و تاریخی ملت ایران مشخص می شوند.

امروز بیش از هر زمان دیگر تبلیغ و ترویج سه شعار بهم پیوسته، آزادی، استقلال و جمهوری ایرانی ضرورت یافته است و این سه آن ستون هائی هستند که جامعه آزاد و دادمحور آینده می تواند بر آن بنا شود و هر شهروند ایرانی با هر دین و آئین ، هر قوم و نژاد ، هر قشر و طبقه ای،  می تواند از زندگی شایسته  در یک جمهوری انسانی، آزاد و دمکرایتک برخوردار شود.

جمهوری ایرانی نه فقط  شعار جایگزین سیاسی حکومت فردای برکناری جمهوری اسلامی ،  بلکه یک پویش فرهنگی - اجتماعی و یک جنبش دمکراتیک ملی و دادمحور برای ساختن امروز و فردای ایران است.

13 آبان در راه است و بار دیگر ملت ایران می رود تا با گلوی خونین " من خویش" را فریاد زند و سلحشوری و آزادگی خود را زیر تیغ سرکوب اوباشان وابسته به حکومت اسلامی به نمایش گذارد. پرچم ایران و ایرانیت برای رهائی از استبداد و دیکتاتوری در خیابانهای تهران و ... برافراشته خواهد شد و جانوران قرون وسطائی وابسته به حکومت اسلامی، از هم اکنون برای ملت خط و نشان می کشند و غافل از آنند که پرچمی که برافراشته شده  و در روح و روان جامعه ریشه دوانیده است، بر زمین نخواهد افتاد و هیچ نیروئی یارای مقابله با اکثریت عظیم جامعه را ندارد!

اگر در فردای 13 آبان، خون "من ایرانی" بر سنگفرش خیابان ها جاری  شود، اگر قلب "من ایرانی" را سرب داغ اراذل و اوباش حکومت اسلامی هدف قرار دهد، اگر هزاران  شکنجه و تحقیر بر " من ایرانی" روا  شود، باکی نیست؛ بگذار نهال آزادی، استقلال و جمهوری ایرانی قوت گیرد و روح آزادمنشی، سلحشوری و وارستگی ایرانی از بند حقارت 1400 ساله رها شود ، ایران و ایرانی خود را دریابد و برای ساختن زندگی بهتر و جهانی انسانی تر در این دهکده کوچک جهانی، با خواهران و برادرانشان در کشورهای دیگر همگام شوند.              

                                                                   اقبال اقبالی   02.11.2009

چادر دیکتاتوری، تنها بر قامت آيت الله خامنه اي برازنده است!

مجلس خبرگان متشکل از افراد بلحاظ فکری علیل، صدای مرگ بر دیکتاتور ملت را ناشنیده گرفته و در بیانیه ای اعلام کرده است که ؛

براستی که مجلس خبرگان در کنار جناح غالب حکومت، به تائید سرکوب های فاشیستی و جنایات ولایت فقیه و آدمکشان و چماقدارانش پرداخته است و ماهیت فاشیستی این نهاد را آشکارتر ساخته است و چیزی جز این نیز انتظار نمی رفت که " نیش عقرب نه از ره کین است ، اقتضای طبیعتش این ست ".
مجلس خبرگان رهبری که تک تک اعضاء آن تا مغز استخوان ضد ایرانی و دشمنان قسم خورده فرهنگ ، تاریخ و منش ایرانی بوده و هستند، از لحاظ سیاسی - اجتماعی تا جهان امروز، 14 قرن فاصله دارند.
نهادی که در سه دهه فجایع و جنایات سهیم بوده چگونه می تواند تغییر ماهیت دهد و چیزی جز چرندیات قدیم بر زبان آورد.    
براستی که لباس رهبری تفاله های جامعه، برازنده سید علی می باشد و ملت ایران رهبران خود را در دل پیکار قهرمانانه اش پرورش می دهد و دیگر چون شن های روان، بدنبال فرد روانه نخواهد شد.
جامعه ایران به اندیشه های نو، نسل نو  و اراده ای پولادین ملی – دمکراتیک و سوسیال، برای تغییر و سازندگی کشور و جامعه نیاز دارد و نسلی که بپا خاسته و جسورانه با تابوت های 1400 ساله درافتاده است، از چنین ظرفیتی برخودار است که در پرتو آگاهی سیاسی و اندیشه های مدرن اجتماعی، تفاله های جامعه را از سد راه کنار گذارد و افق های شکوهمندی در برابر  ملت قرار دهد.      
جامعه ایران از تناقض و ناسازگاری دردناک دو قطب سیاسی اجتماعی رنج می برد که یکسوی آن  پتانسیل عظیم ملت برای آزادی، پیشرفت و مدرنیسم  است و سوی دیگر تضاد، رژیم پیشاقرون وسطائی بربرمنش و تفاله های سازمانیافته در دسته جات پلیسی – فاشیستی قرار دارد.
چامعه ایران اکنون از آنچنان بلوغ سیاسی دمکراتیک برخوردار شده است که تن به رهبری فردی ندهد و گرایش به رهبری و خرد جمعی را از نقد حکومت موروثی و حکومت دینی دریافته است که این آگاهی ملی و اجتماعی در شعار جمهوری ایرانی در تظاهرات مردم نیز تجلی یافته است.
در شعارها و مطالبات ملت ایران دیگر نتنها نشانه هائی از حکومت دینی و موروثی نمی بینیم ، بلکه مطالبه "نه شاه، نه دکتر ، مرگ بر دیکتاتور" ، نه غزه، نه لبنان، جانم فدای ایران کاملن گویا می باشد و جامعه ایران خواست هاشان را بر دو محور ایران و آزادی بنا نهاده اند و این دو،

بزرگترین انگیزه جنبش عظیمی است که حکومت اسلامی را نشانه گرفته است و دیر نیست روزی که همه تفاله های جامعه که در حکومت، نهادهای وابسته، دستگاههای امنیتی - اطلاعاتی و دسته جات فاشیستی متشکل شده اند به تاریخ سپرده شوند.

پیکار مشترک زیر بیرق

استقلال، آزادی، جمهوری ایرانی،

بر همه آزادگان مبارک باد!

در شرایطی مراسم تنفيذ دومين دوره چهار ساله رياست جمهوری برگزار می شود که حکومت اسلامی و ولایت فقیه در برابر اعتراضات جنبش آزادیخواهانه ملت ایران به بن بست رسیده و فقدان مشروعیت سیاسی و حقوقی دولت احمدی نژاد و ولایت فقیه موجب گردیده است که بالایی ها نتوانند بشیوه گذشته حکومت کنند و پائینی ها نیز نمی خواهند بیش از این بالائی ها را تحمل کنند.

فردا مراسم تائید احمدی نژاد توسط  کسانی برگزار می شود که شعار برکناری خود آنها از پشت بام ها، خیابان ها و زندان ها در آسمان ایران طنین افکنده است. کسانی که در مراسم تنفیذ شرکت می کنند خود می دانند که نامشان در زمره ننگین ترین های تاریخ ایران بجا خواهد ماند و توهین و دهن کجی به جنبش ملت ایران بی پاسخ نمی ماند.

ملت ایران در برابر احمدی نژاد و ولایت فقیه قد برافراشته است و تسلیم جناح فاشیستی حکومت نخواهد شد؛ هرچند جناح مغلوب حکومت اسلامی کوشش می کند تا از جنبش مردم برای اهداف خود بهره برداری کرده و موقعیت خود را تحکیم نماید، ولی ملت ایران با هوشیاری مبارزات خود را ادامه داده و با گام های سنجیده مسیر خود را تعیین می کند.

شعار مرگ بر دیکتاتوری و استقلال، آزادی، جمهوری ایرانی؛ راه روشنی ست که در این مرحله از مبارزات، ملت ایران راهشان را از نیروهای مدافع سلطنت، حکومت اسلامی و دخالت خارجی جدا می کنند و این هوشمندی و بلوغ سیاسی که در شعارهای مردم بازتاب یافته است چشم انداز شکوهمندی را در برابر ملت ایران قرار می دهد. مبارزه در جنبشی که پرچم ش آستقلال، آزادی و جمهوری ایرانی باشد، آرزوی پدران ما در انقلاب مشروطه و مطالبه ما در انقلاب بهمن و بیرق آزادیخواهان ایران در پیکار برای پایین کشیدن حکومت دینی است.

پیکار مشترک زیر بیرق استقلال، آزادی، جمهوری ایرانی، بر همه آزادگان مبارک باد!

تریبون ایران 02.09.2009

آقای میرحسین موسوی در گفت وگو با قلم تاکید کردند که: شعار کلیدی مردم در راه سبزی که برگزیده‌اند، "جمهوری اسلامی نه یک کلمه کمتر و نه یک کلمه بیشتر" است.

همانطور که ایرانیان و جهانیان شاهد بوده اند، ملت ایران در اعتراض به بی حرمتی به اراده و رای شان به خیابان آمدند و مصمم هستند که به اینهمه توهین و تحقیر ملی، سیاسی، مدنی ، فرهنگی و ... خاتمه دهند.

آقای موسوی خواست و مطالبات مردم را نادیده گرفته و بدون تحلیل و استدلالی به این نتیجه رسیده است که مردم راه سبز را برای جمهوری مقدس اسلامی می خواهند؟!!!

 نیمی از جمعیت کشور (زنان) طبق قوانین جمهوری اسلامی از حق کاندید شدن محروم شده  و همچنین راه کسب مقام ریاست جمهوری برای ایرانیان غیر شیعه مسدود گردیده است.  یک بلوچ و یا یک زرتشتی هرگز شانسی برای کاندید شدن نمی یابند.   پس از حذف و تصفیه ها، تنها چهار نفر از فیلتر شورای نگهبان عبور کردند تا به قضاوت ملت گذاشته شوند.آنچه در 22 خرداد گذشت ناانتخاباتی بود که حول درگیری ها و رقابت های بالایی ها کانونی شده بود.

آنها در جنگ قدرت به هیچ پرنسیبی پایبند نبوده و رژیم متقلب، رای ها را آنچنان دستکاری کرد که هنوز هیچکس نظر قطعی در رابطه با میزان شرکت کنندگان در انتخابات و آراء کاندیدا ندارد.

فساد سیاسی حکومت و تاریخ 30 ساله بی حقی عمومی، سرکوب و کشتار در جامعه،  پیش زمینه هایی بودند که با جرقه  تقلب انتخاباتی آتش خشم ملت شعله ور شد وعدم مشروعیت سیاسی رژیم در سطح ملی و بین المللی آشکار گردید.

اکنون مردم می خواهند در سرنوشت جامعه دخالت کنند، خود آینده شان را بسازند و برای این هدف در جنبش اخیر، چند هزار زندانی و صدها کشته داده اند و آماده اند تا در این راه هزینه های گزافی نیز بپردازند.

اگر اصل رای و اراده ملت است و اگر میزان خواست ملت است، باید قبل از هرچیز, همه خود را در شرایطی آزاد و دمکراتیک به رای ملت بگذارند، از جمله آقای موسوی و "نظام مقدس اسلامی" او !

مطالبات و شعارهای مردم روزانه تغییر کرده و تعمیق می یابند. شعار ابطال انتخابات مربوط به گذشته است و اکنون همه پرسی در باره حکومت اسلامی در ایران به مسئله روز تبدیل شده است.

آقای موسوی باید جایگاه خود را مشخص کند که می خواهد در کنار جنبش و ملت باشد یا در کنار ولی فقیه؟

ایشان گفته اند که شعار مردم  در راه سبزی که برگزیده‌اند، "جمهوری اسلامی نه یک کلمه کمتر و نه یک کلمه بیشتر" است.

در حالیکه ایشان بخوبی می دانند که مردم برای تغییر به خیابان آمده اند و کم و کیف تغییر را از شعارها و همه پرسی آزاد و دمکراتیک می توان دریافت وگرنه صدور حکم "جمهوری اسلامی نه یک کلمه کمتر و نه یک کلمه بیشتر" تداوم سیاست آمرانه و استبدادی 30 سال گذشته است که راه اعمال اراده ملت را مسدود می کند. این شیوه برخورد, موسوی را در کنار ولی فقیه قرار می دهد.

شعار ملت در خیابان ها مرگ بر دیکتاتوری و جمهوری ایرانی است!

آقای موسوی که فرزند راستین خمینی هستند، بهتر است به گفته او وفادار بمانند که " میزان رای ملت است" و از خواست رفراندوم در رابطه جمهوری ایرانی یا جمهوری اسلامی پشتیبانی کنند.                     

                                                    تریبون ایران     01.08.2009

ازمطالبه "رفراندوم" توسط جناح مغلوب حکومتی  پشتیبانی می کنیم!

با گذشت بیش از یک ماه از نمایش انتخاباتی و ریزش شتابان توهم بخشی از مردم نسبت به "اصلاح طلبان" و تعمیق و فرارویی شعارها و مطالبات آنها، و نیز بروز نشانه های پتانسیل عظیم و انفجاری در جامعه و آمادگی جنبش میلیونی " ماهمه باهم هستیم" علیه حکومت اسلامی،  جناح های مغلوب حکومتی در سودای سوار شدن بر موج مبارزات مردم، به شعار  "یک همه‌پرسی که عموم ملت ایران بتوانند آزادانه در آن شرکت کنند" رو آورده اند.

مجمع روحانیون مبارز طی بیانیه ای اعلام کرده است که:

"با توجه به اینکه اعتماد حداقل میلیون‌ها انسان نسبت به روند انتخابات سلب شده است، مجمع روحانیون مبارز بر اساس نص صریح قانون اساسی مصرانه می‌خواهد برای خروج از بن بست و بحران موجود به جای اصرار بر روش‌های ناکارآمد که تاکنون نتیجه‌ای جز سلب اعتماد بیشتر نداشته است، در یک همه‌پرسی که عموم ملت ایران بتوانند آزادانه در آن شرکت کنند، نسبت به آنچه اتفاق افتاده است، نظرخواهی شود. البته همه‌پرسی‌ای نه توسط نهادها و مراکزی که انتخابات را به این گونه سرنوشتی دچار کردند بلکه زیر نظر نهاد و مرجعی بی‌طرف و مورد اعتماد مردم".

وهمچنین سید محمد خاتمی گفته است:

"به صراحت می گويم راه برون رفت از بحران فعلي، اتکا به آرای مردم و برگزاری رفراندوم قانونی است".

 شعار رفراندوم نسبت به شعار "ابطال انتخابات" گامی به پیش بوده و مبارزه ملت در این راستا می تواند به تعمیق مبارزات اجتماعی و دمکراتیزاتسیون جامعه یاری رسانده و از دایره تحمیل یکی از فیلترگذشتگان مجلس شورای نگهبان خارج شده و مطالبات ملت را در مدار بزرگتر مطرح سازد.

ما باید چگونگی همه پرسی را بمیان مردم برده و پرچم همه پرسی دمکراتیک و ایجاد پیش شرط های آن را برافرازیم و از مرز همه پرسی در چارچوب حکومت اسلامی عبور کرده و شرایط را برای کلیدی ترین مطالبه دمکراتیک ملت ایران یعنی  "همه پرسی در باره جمهوری اسلامی آری یا نه " فراهم کنیم.    

رفسنجانی در جنگ قدرت تسلیم ولایت فقیه نشد!

دقایقی پیش سخنان رفسنجانی در نماز جمعه تهران بپایان رسید و علیرغم هشدارهای تقوی رئیس سیاست گذاری نماز جمعه، مبنی بر اینکه نماز جمعه نماز حکومتی، نماز امامت، نماز ولایت و باید سیاست های مصوبه نظام را ترویج کند، رفسنجانی رقابت کاندیدای مورد نظر رژیم را خوب ارزیابی کرد و گفت که اگر مشکلاتی در انتخابات پیش نمی آمد، امروز این دوران تلخ روبرو نمی شدند.

رفسنجانی گفت اگر رای مردم که در جمهوریت تبلور می یابدنباشد، آن حکومت اسلامی نیست.

رفسنجانی با اعتراف به بی اعتمادی مردم به نظام ، برای خروج از بحران کنونی سه راه حل را برای پایان دهی به جنگ جناح های حکومتی بیان کرد.

نخست: کوشش برای بازگرداندن اعتماد مردمی که به خیابانها آمده بودند

دوم: بازیابی اعتماد روندی طولانی بوده و باید شرایطی ایجاد کرد که همه حرفشان را بزنند و برای جلوگیری از خطری که نظام را تهدید می کنند متحد شوند.

سوم: رفسنجانی خواهان آزادی دستگیرشدگان حوادث اخیر، دلجویی از آسیب دیدگان در اعتراضات و رفع محدودیت از رسانه ها در چارچوب "قانون"  شد.

از نطق رفسنجانی چنین بنظر می رسد که نگرانی و وحشت از جنبش آزادیخواهانه و دمکراتیک مردم، سراسر نظام و جناح های آنرا پیموده و او بخوبی می داند که نمی توان در مقابل سیل جنش کنونی مقاومت کرد و صلاح را در پیروی از سیاست عقب نشینی آگاهانه برای سوار شدن بر موج اعتراضات مردم  و نجات حکومت اسلامی می داند.

رفنسجانی در جنگ جناحی تسلیم ولایت فقیه نشد و در جستجوی راه حل های منطقی برای نجات حکومت اسلامی است که بنظر می رسد این یک توهم است و جنگی که آغاز شده است به حذف یکی از جناح ها منجر خواهد شد و هر سازشی در پی ریختن خون صدها دلاور جنبش مردم و چندین هزار زندانی، مبارزات ملت را شعله ورتر خواهد کرد.

امروز دیگر زمان تلاش برای نجات حکومت اسلامی بسر آمده و دوران سیاه جنایات  30 ساله، به پایانش نزدیک می شود. رفسنجانی ها و "اصلاح طلبان" حکومتی که از دست ولی فقیه بستوه آمده اند بهتر است در راه درهم شکستن دیکتاتوری ولی فقیه، با جنبش مردم در خیابان همسو شوند وگرنه از خشم و بربریت فاشیسم اسلامی در امان نخواهند ماند.      

                                                                                                                           اقبال اقبالی              

پیشنهاد برای "هم پیمانی ملی – دمکراتیک در مبارزه علیه دیکتاتوری"     

خشم متراکم ملت ایران در جریان نمایش انتخاباتی حکومت اسلامی سر باز نموده و مردم جان به لب رسیده،  گام درخرداد 60  و 18 تیر دیگری نهاده اند.          

جوانان، زنان و مردان ایران به مضحکه انتخاباتی ولی فقیه نه گفته اند و با شعار مرگ بر دیکتاتور برای رودرروئی با دولت احمدی نژاد به خیابان ها آمده اند.

شورش های مردمی در شرایطی آغاز می شوند که جنبش آزادیخواهانه و دمکراسی طلبانه ملت ایران در پراکندگی بسر می برد و فاقد رهبری مدبر، شجاع و مجرب برای سازماندهی مبارزات توده ای در جنگ شهری برای فلج کردن دستگاههای سرکوب رژیم می باشد.

 نیروی عظیم آزادیخواه ملی و دمکرات هنوز نتوانسته اند زیر پرچم جمهوری ایران، جمهوری ای دمکراتیک و غیر دینی متشکل شوند. بخش هایی از نیروهای اجتماعی هنوز به جناح هایی از فاشیسم اسلامی متوهم هستند.

فقدان افق روشن سیاسی برای فردای برکناری حکومت اسلامی، و فقدان اراده و قدرت نیرومند  ملی – دمکراتیک که تبلور عظم ملت ایران برای ساختن فردائی آزاد، دمکراتیک و بدور از  تبعیض باشد، حلقه های ضعیف و شکننده این فاز از مبارزات ملت ایران هستند که اگر در کوتاه مدت بر طرف نشوند، معلوم نیست که سرنوشت ایران به کجا کشیده خواهد شد.

امروز زمان آن فرا رسیده است که همه آنهائی که قلب شان برای ایران می تپد، در هرکجای جهان هستند در جنبش فرا دینی، فرا ایدئولوژیک و فراقومی،  برای حکومتی ملی بر پایه؛  جمهوریت، دمکراسی و جدائی دین از دولت، هم پیمان، هم کلام و همصدا شوند و  پیکار آزادیخواهانه ملت ایران را تا برچیدن دیکتاتوری اسلامی و تشکیل مجلس موسسان نظام نوین ملت ایران ادامه دهند.

این بیانیه پیشنهادی در اختیار ایرانیان آزاده قرار می گیرد که پس از بحث ، تبادل نظر و اصلاح، بعنوان پرچم پیکار ملت ایران علیه دیکتاتوری و مبنای پیمان ملی برای آزادی و دمکراسی ملت ایران قرار گیرد.

                                                                                        اقبال اقبالی 23 خرداد ماه 1388